عجب جملهی خفنی گفتم وقتی گفتم «همه جا رو آلوده کردیم».

حقیقتا فقط به جا محدود نمیشه. موسیقی و بو و رنگ و حرفا و تیکهکلاما و خیلی چیزای دیگه هم آلوده شدن...

تازه من کلیشو سعی کردم فراموش کنم.

احساس میکنم مانند هرآنچه که از باقی موندهی آثار باستانی تخریب شده مراقبت میکنن، منم از یک سری ازین «آلودگی»ها مراقبت میکنم چون دوستشون دارم و برام ارزشمندن.

یادش میافتی.

با خودت فکر میکنی توی تلگرام که نگاهمم نکرد برم توی واتسپ شاید از روی خجالت جواب بده.

با خود فکر میکنی چی میشد اگر بر میگشت...

استغفرک... مهمه مِن چی؟

میدونی چرا استغفرک؟ چون عشقه که ایمان رو آزمایش میکنه. بقیش بازیه...

بادکنک نباش، جلوی یک سوزن لحظهای دووم نمیاری....

درین چند مدت، بیش از هر زمانی در زندگیم به وجود تو و ربوبیت تو مطمئن شدم.

گویی که در لحظه لحظه زندگی خودم حست میکنم....

کنارم بمان، به تو بیش از پیش نیاز دارم....

با صد هزار مردم، تنهایی

بی صد هزار مردم، تنهایی

شجاعت و جسارت معنی رادیکال بودن نداره، معنی ترسو نبودن داره. چه در اقدام چه در انفعال...